روي بالكن كافه نشسته بوديم  . بي وقفه و پشت سرهم صحبت مي كرد و از آسمان و ريسمان مي گفت و از اين شاخه به آن شاخه مي پريد . از روحش مي گفت و از دنياي پر ابهامش ، از سوالهايي كه هرگز برايشان پاسخي نيافته است ، ازدلش مي گفت و خواستني هايش . گه گداري جرعه ايي از فنجان قهوه ي جلويش سر مي كشيد و نفسي آرام مي كشيد و چشم در چشمم مي انداخت و دوباره شروع مي كرد به گفتن و گفتن . انگار داشت عقده ي سالهاي تنهايي خويش را بيرون مي ريخت ، ناگهان ساكت شد ، مدت كوتاهي در افكارش فرورفت .

لبه ي فنجانش را ميان دستانش گرفته بود و كمي مي چرخاند و به بازي مواج ته مانده ي قهوه اش مي نگريست  .لحظه ایی چيزي در مخيله اش آتش گرفت و انديشه ايي جانش را در هم فرو برد و بي هيچ مقدمه ايي گفت : انگار ناخواسته بايد مي خواستيم ، خواستنيهاي دنيايي كه نخواستني است !! حرفش تكانم داد و آن لحظه تنها چيزي كه به ذهنم رسيد جمله ايي بود كه صبح  آنروز استادم آن را روي كتابم نوشته بود : 

نه جاي غم كه من هم خاطره ايي خواهم شد همچون نواي محزون ني ايي رها شده در نسیم . . .

* .  دایی عزیز هم ٬ جناب متین قدم رنجه کردند و چند روزی میهمانمان بودند ٬ بسی خوش گذشت و جای همگی خالی !! چند عکسی هم در همین فاصله گرفتیم که در کافه عکس گذاشته ام . . .

پی نوشت اهورایی :

شراب صافی و سلطان ندیم و دولت یار

دگرنیارم گفتن که در میانه چه بود

- مولانا -

حالا گيريم ديواري كوتاهتر از ديوار دل ما نبود ، دزدي نكردي دیگر چرا سنگ پراندی ؟!

پی نوشت اهورایی :

جهان پیر را گفتم جوان شو

ببین بخت جوان تا کی قدیدی

نوري از پشت پنجره ي دوري سوسو مي زند ، گويي كسي خويش را و شب را به آتش مي كشد .

پی نوشت اهورایی :

دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش

چو تشنه ی تو باشد که باشد سقایش

- مولانا -