ميان شلوغي دنيا ، روزي و لحظه ايي و يادي بر مهرباني هاي بي دريغي كه حالا شده اند قابي صامت ... من كه مي دانم هنوز ته اين نگاه خيره ي پشت قابت ، دلنگران ماست ،‌ تاب ِ تماشاي لبخند ِخشكيده به مهرت كه نيست ، چشم ميگيريم آنور ، شايد خيسي اين دو كاسه ي خون را نبيني ... 

*. بي شك جاي خالي مادربزرگ با اين حرف ها پر نخواهد شد ، كسي كه بعد مدت ها هنوز داغ نبودنش دلم را آتش مي زند ... جايش خالي و روحش قرين آرامش ...

*. راستي آيا رفتي با باد ؟!‌

پي نوشت اهورايي :‌

ابـــر آمد و باز بــر سبـــزه گــــــــــریست
بی بـــاده ارغـــوان نمی بایــــــــــد زیسـت
این سبزه کـــــــه امــــروز تماشاگه ماسـت
تا سبـــزه خاک مـــــــا تماشا گــه کیـــست

- خيام -