کافه گپ

رسوای دل

cafegap — Thu, 20 Nov 2008 17:03:18 GMT

پنجره رنگ سياهي مي ريخت به كنج محفلمان ، سر خورده بودم روي مخملين موي شرابي بلندت كه سر خورده بود روي پشتت ، سرانگشت مي زدي بر سيم هاي كهنه تار و من چرخ مي زدم در لابه لاي كهنه خيال ، چشم بسته بودي و من خيره بر گره پر حس ابروهايت كه با هر ضربه ي تاري موج مي خورد و حس مي گرفت و در هم فرو مي رفت و انگاري حرف مي زد ، قصه ي ساز قصه گو مي گفتي و قصه استيصال ، ما مانده بوديم و روايت غريب آنچه كه گذشته بود ، طاقت به سر آورديم و آواز"ماهور" انداختيم ميان سيم هاي لرزان تارت ، ميان خيره نگاهمان به سازت ، چه ديدي كه يكباره هي زورمان مي كردي كه "چهارگاه " بخوان ؟!

پي نوشت اهورايي :

طبيب درد بي درمان كدام است

رفيق راه بي پايان كدام است

- مولانا -

دینگ

cafegap — Sat, 15 Nov 2008 17:30:18 GMT

بلاكشي و بار_جور به دوش كشيدن شده بود مزه ي پيك زدن هاي شبانه ، عكس ساقي به جام مي افتاد و ما سر می كشيديم زهرماري را كه شايد داد دل به پيكي آرام كنيم ، بين خودمان بماند جان دل ، آرام كه نشديم هيچ ، هم عافيت باختيم و هم عقوبت و هم پيك پر ...

ملالي نيست ، به هر مصيبتي بوده ساخته اييم تا به حال ، الباقي را هم خودش ختم به خير كند ...

پي نوشت اهورايي :

ياري اندر كس نمي بينیم ياران را چه شد

دوستي كي آخر آمد دوستداران را چه شد

بی رنگی

cafegap — Sun, 02 Nov 2008 06:02:18 GMT

زندگي سراسر يادگار است و ياد گاه و بيگاه هاي دورونزديك . زندگي سرشار است از بود ها و نبود ها و خواست ها و نداشتن ها و بايد ها و نيست ها و چشم ها و دل ها و آسمان ها و يادگاري ها ...

هر صبح شروع روايت روزي است سرشار خاطره و تامل و رنگ و گاه بي رنگي !! و چه كسي مي داند كه بي رنگي را رنگي است كه همه رنگ در اين بي رنگي مدهوشند و گم ... و بي رنگي . . زلالي است و شيشه اييست و صاف است و مي درخشد و پاك است و آرام است و شيرين است و روح انگيز است و رنگي است كه رنگ نيست و هستي است كه نيست و نيستي است كه همه نيستي را هست مي كند . .آه بي رنگي ... بي رنگي ...

بي رنگي رنگ روح است و رنگ آشنايي و رنگ دوستي و رنگ خدا و رنگي كه نيست و اما هست گويي ، هستي كه در پس پرده ي نيستي هست است و تا نبيني اين هستي را نخواهي دانست كه چنين هستي هست ...

بي رنگي ، رنگ خدا ، رنگ آشنايي و رنگ دوستي !! مگر رنگها چيزي جز احساسند و مگر دوستي چيزي جز پاكي و نابي و هستي نيست گونه است ؟!

بي رنگي ، رنگ نابي ، رنگ پاكي ، رنگ نيست ، رنگ هست ، رنگ روح !! مگر آشنايي و دوستي چيزي جز آشنايي و ديدن رنگ دو روح آشنا است ؟! مگر چيزي جز ديدن و لمس كردن و بوئيدن و حس كردن روح است ؟!

بي رنگي !! رنگ روح الارواح !!! رنگ دوستي و يادگاري و نيستي كه هست ...

پی نوشت اهورایی :

ای پسر از رنگ به بیرنگ شو

آیینه بشکن به دل خویش شو *

*. مدت ها پیش پدربزرگم رو توی خواب دیدم که این شعر رو برام خوند و بعدا متوجه شدم که این شعر مال هیچ شاعری نیست !!

پاییز

cafegap — Fri, 17 Oct 2008 10:19:18 GMT

سه ماه ي پاييز كه مي شود دلم سر مي خورد به هزار آرزوي كوتاه و بلند روزگار كودكي . پاييز كه مي شود گيت خروج فرودگاه هم چشم به رد پاي مادر بزرگ دارد كه سالهاست ديگر نيامده ... پاييز كه مي شود بوي دستان مادربزرگ مي پيچد در مشام كودكي ام . پاييز كه مي شود هنوز هم چشم بر در دارم تا بيايد ...

ظهر هاي جادويي پاييز ياد آور خاطراتي است كه اگر چه بوي كهنگي مي دهند و حنايي شده اند اما شادابي و طراوت و شور و حس عميق و تازه اشان هنوز جاري است ...

پاييز كه مي شود دلم سر مي خورد به خنده هاي بي درد و كيفور و كودكانه ي روز تولدم ...

پاييز ... پاييز ... پاييز ... ايستگاه بعدي پياده مي شوم ...

* . ساعت ۱:۵۰ ظهر ۲۶ مهر درست در چنين روزي ، بي خبر از همه جا ، چشم هايم را گشودم به دنياي كه شلوغ بود و گيج !!

**. لعنت به پنج شنبه ها

***. آلبوم خورشید آرزوی همایون شجریان شنیدنی است قطعه ی زیر هم قسمتی از این آلبومه ...

بگذار سر به سينه من تا که بشنوی
آهنگ اشتياق دلی دردمند را
شايد که بيش از اين نپسندی به کار عشق
آزار اين رميده سر در کمند را

بگذار سر به سينه من تا بگويمت
اندوه چيست؟ عشق کدامست؟ غم کجاست؟
بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته جان
عمری است در هوای تو از آشيان جداست

دلتنگم آنچنان که اگر بينمت به کام
خواهم که جاودانه بنالم به دامنت
شايد که جاودانه بمانی کنار من
ای نازنين که هيچ وفا نيست با مَنَت

تو آسمان آبیِ آرام و روشنی
من چون کبوتری که پَرم در هوای تو
يک شب ستاره های تو را دانه چين کنم
با اشک شرم خويش بريزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمه شراب
بيمار خنده های تو ام بيشتر بخند
خورشيد آرزوی منی گرم تر بتاب

فريدون مشيری

. . . way

cafegap — Mon, 29 Sep 2008 21:23:18 GMT

كناره ي خلوتي را گير آورده بود و لميده بود روي مبل هميشگي و مجله ايي ورق مي زد پر از صفحه هاي براق و خوش رنگ و پر طمطراق و ژيگول و مدرن و رنگارنگ ، صفحه هاي تزئين شده با شمع هاي كوچك و بزرگ و پارچه هاي حرير و عكس هاي كلوز آپ و دكورهاي روز دنيا و ايده هاي نو و شيريني كه گرماي محفل خانه ايي آرام را تداعي مي كرد . مي خواست هرجور شده حواسش را پرت كند ، فكرو خيال مواج و مرموز و سر به مهر بي رنگ را دور بريزد ، يادش برود ، فراموششان كند ، اما حتي عصرآنروزهم نتوانسته بود مخمور و مدهوش در ميان آغوش دختركان مخملين و طناز و عشوه گر و هوس ريز كاباره هاي پرشور و هيجان مولن روژ فكرش را رها كند ، آرام بگيرد ، فكر نكند ، نيانديشد . مستي هايش هم با هوشياري همراه بود . نمي دانست چه كند ، چگونه از دست اين همه انديشه ي ناپايان روزهاي ملال آور و كسل كننده فرار كند و به آنچه دلش مي خواهد گوش بسپارد و راهش را بيابد . هيچ كدام از آن كارها ، هيچ كدام از آنجا ها كه بود باب دلش نبود ، آن نبود كه قلبا مي خواست . هر لحظه رنگ غربت پررنگ ميشد و درد بودن روحش را مي مكيد .

ناگهان ، ناگهان روزنه ايي از نور را ديد كه در دوردستي از كوچه پس كوچه هاي ذهنش مي درخشید . بي لختي درنگ مجله را بست و برخاست و سراغ كتاب هاي قديمي اش را گرفت و از ميان چندين كتاب خاك گرفته ، ديوان مولانا را برداشت و گردش را زدود و با دلي دلتنگ غربت و روحي سرشار درد نخواستني ها ، تفالي زد بر يگانه همدم روزگار تنهاي جوانيش . صفحه ايي باز شد ، خطي آشكار شد و اشك دلش چكيد . . .

عقل بند رهروان و عاشقان است اي پسر بند بشكن ره عيان اندر عيان است اي پسر

عقل بند و دل فريب و تن غرور و جان حجاب راه از اين جمله گرانيها نهان است اي پسر

چون ز عقل و جان و دل برخاستي بيرون شدي اين يقين و اين عيان هم در گمان است اي پسر

...

* . كاش با اين كلمات كودن و بي احساس و سردرگم و منگ مي شد گفت كه چه حظ ِ وافري است در ميان شبهاي سكوت و مولوي خواني . سالروز اين بزرگ مرد گرامي . . .

. . . Sea

cafegap — Fri, 19 Sep 2008 21:05:18 GMT

دلم هواي دريا كرده است جان دل ، همان درياي نقره فامي كه شكوه و جذبه ي پر و زيبا و آرامش ، طعم كشدار آسودگي را از بيكران دوري بر چشم هايم مي ريزد و مرا نشئه ميكند . همان خط آشتي دريا و آسمان كه وسوسه انگيز و خيال انگيز است و مرا مي برد تا پشت لحظه هاي اكنون . و چه وهم انگيز و شيرين است به تماشاي سينه ي باز دريا نشستن و عطر خاطره هاي خوش دوستي را حس كردن و طعم لطيف سكوت را مزه مزه كردن و روح را به دست نسيم مرموز سپردن و ملتهب ترين نياز ها و دعا ها را به آسمانش سپردن . آنجاست كه مي توان آسوده تر به رمز رنگها فكر كرد و خويش را از منجلاب روزهاي خفقان زده وارهانيد و از قعر سياه روزهاي تكرار به سير آسماني فرستاد و دست از هرچه نخواستني است بر كشيد و بر پيشگاهي سجده كرد كه نوازشگر دل هاي صحابي است . دلم هواي پهنه ي دريا را كرده زير نور آتشين پرزرق و برق خورشيد گدازنده كه مرا مسخ كند ، كه مرا با خويش ببرد و چشم هاي كنجكاوم را از انزواي تنهايي بيرون بكشد و بازي و رقص نور و آب را نشانم دهد . دلم هواي دريا كرده است جان دل . . .

پی نوشت اهورایی :

اين رخ رنگ رنگ من هر نفسي چه مي شود

بي هوسي مكن ببين كز هوسي چه مي شود

- مولانا -

Violet Neon

cafegap — Sun, 07 Sep 2008 20:04:18 GMT

نور بنفش نئون پنجره ي كافه روي صورتش سر مي خورد و پايين مي ريزد ، "غوغاي" فكر و خيالي است در ذهنش ، كاغذي سپيد پيش رويش و "كلمه هايي" كه مي آيند و چرخي مي زنند و آرام آرام كنار يكديگر مي نشينند . مرد سرخوش از بازي با اين "كلمه ها" لبخند آرامي مي زند و هر از گاهي پكي به سيگارش مي زند و مي نويسد و مي نويسد و سرمست مي شود . لختي درنگ مي كند ، پكي عميق برته مانده ي سيگارش مي زند و در زير همه ي آن همه نوشته مي نويسد :

اما افسوس كه در اين روزگاربزرگی ديگر طعم تلخ هيچ سيگاري جاي طعم گس خرمالوهاي حياط خانه ي مادربزرگ را نمي گيرد !!

پي نوشت اهورايي :

ازين خمار مرا نيست غم اگر روزي

به دستم آن قدح پر شرار باز آيد

دلگویه

cafegap — Sun, 31 Aug 2008 21:32:18 GMT

رسم دنياست انگاري ، ما مانده اييم و هزار خاطره ي رنگارنگي كه بهار نكرده زمستان زد ، هرچه بود و هست حكما رضاي اوست . . .

هركه هست بهار دلت را خزان نكند رفیق . بي حرف پيش ، ما را هم حلال كن . . .

. . . .

* . غیبت این روزها را بر من ببخشایید ، گرفتاری ها هر روز بیشتر می شود انگار .

** . کافه عکس هم به روز است .

پي نوشت اهورايي :

چشم آسايش كه دارد از سپهر تيزرو

ساقيا جامي به من ده تا بياسايم دمي

Afternoon

cafegap — Tue, 12 Aug 2008 12:43:18 GMT

روي بالكن كافه نشسته بوديم . بي وقفه و پشت سرهم صحبت مي كرد و از آسمان و ريسمان مي گفت و از اين شاخه به آن شاخه مي پريد . از روحش مي گفت و از دنياي پر ابهامش ، از سوالهايي كه هرگز برايشان پاسخي نيافته است ، ازدلش مي گفت و خواستني هايش . گه گداري جرعه ايي از فنجان قهوه ي جلويش سر مي كشيد و نفسي آرام مي كشيد و چشم در چشمم مي انداخت و دوباره شروع مي كرد به گفتن و گفتن . انگار داشت عقده ي سالهاي تنهايي خويش را بيرون مي ريخت ، ناگهان ساكت شد ، مدت كوتاهي در افكارش فرورفت .

لبه ي فنجانش را ميان دستانش گرفته بود و كمي مي چرخاند و به بازي مواج ته مانده ي قهوه اش مي نگريست .لحظه ایی چيزي در مخيله اش آتش گرفت و انديشه ايي جانش را در هم فرو برد و بي هيچ مقدمه ايي گفت : انگار ناخواسته بايد مي خواستيم ، خواستنيهاي دنيايي كه نخواستني است !! حرفش تكانم داد و آن لحظه تنها چيزي كه به ذهنم رسيد جمله ايي بود كه صبح آنروز استادم آن را روي كتابم نوشته بود :

!! Nobody dies virjin , life screw everyone

پی نوشت اهورایی :

گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم

باز گویم که عیان است چه حاجت به بیانم

نوای نی

cafegap — Fri, 01 Aug 2008 14:22:18 GMT

نه جاي غم كه من هم خاطره ايي خواهم شد همچون نواي محزون ني ايي رها شده در نسیم . . .

* . دایی عزیز هم ٬ جناب متین قدم رنجه کردند و چند روزی میهمانمان بودند ٬ بسی خوش گذشت و جای همگی خالی !! چند عکسی هم در همین فاصله گرفتیم که در کافه عکس گذاشته ام . . .

پی نوشت اهورایی :

شراب صافی و سلطان ندیم و دولت یار

دگرنیارم گفتن که در میانه چه بود

- مولانا -